Kulluğun En Büyük Zevki

Mûsâ Topbaş Efendi, ilâhî muhabbet pınarından kana kana içmiş büyük bir Hak dostu idi. Gönlü bir muhabbet deryâsıydı. Dilinden ve gözlerinden sanki sevgi akardı.

Hâl diliyle, çocuk yaşlarda nazarına ulaştığı Es‘ad Efendi Hazretleri gibi; “Senin aşkınla mecnûnum, velâkin iştihârım yok!” der gibiydi. Onun mânevî evlâtlarından birine yazdığı mektubundaki şu ifâdeler, başka nasıl anlaşılabilir ki:

“Son derece âcizim, kusurlarla doluyum; yegâne tesellim şudur ki, Allâh ’ın sevgililerini canımdan, varlığımdan, her şeyden daha fazla seviyorum. Öyle bir sevgi ki, sevdiğimi de bilemez hâldeyim. Ki lisan ile, yazı ile ifâde edilemez!”[1]

ALLAH’A OLAN MUHABBETİ

Muhterem Üstâdımız, Cenâb-ı Hakk ’a niyazlarında O ’na olan aşk ve muhabbetinin daha da ziyâdeleşmesini isterdi. Şu niyazları, bunun tipik birer misâlidir:

“Ey yüceler yücesi Allâh ’ım! Nam, şeref, kuvvet, kudret ve tam âlî sıfatlar Sana âittir. Bizler mahlûk olarak Sen ’in o ince sanatını ve hudutsuz derin ahlâkını nasıl idrâk edebiliriz!? Kerem et, lûtfet, basîret penceremiz açılsın da -bir şemme olsun- nasîbimize göre Sen ’i kavrayabilelim. Aşkımızı ziyâdeleştir de sâyende kulluğumuzu büyük bir şevk ve ahlak içinde îfâ edebilelim. Tamamlık, kemâl senin sıfatın; noksanlık ise bizim sıfatımız. Bizleri bağışla, hatâlarımız sebebiyle azâb eyleme! Allâh ’ım! Ancak Sen ’in bağışlamasına, Rahmanlığına, Gaffarlığına sığınıyoruz. Adâletinle değil, lûtfunla muâmele etkeni istiyoruz!”[2]

“Yâ Rab! Bizi muhabbet nîmetinden mahrûm eyleme! Her şey, Sen ’in sevginle yeşerir, canlanır, kuvvet bulur. Yâ Rab! Sevdiklerini skonuttur. Başta Rasûl-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz Hazretleri ’ni sevdirdiğin gibi, sevilmeye lâyık olan her dostunu skonuttur. Bizleri, sırasıyla tam Ehl-i Beyt ’in, ashâb-ı kirâm hazarâtının, hulâsa İslâmiyet ’i seven ve ona hizmet edenlerin bilâ-istisnâ hepsinin ayaklarının tozu eyle!

Ya Rab! Sen ’in sâyende, Sen ’i seviyoruz.

Yeniden Sen ’in sâyende, sevdiklerini seviyoruz.

Yeniden Sen ’in sâyende, Sen ’i sevenleri seviyoruz.

Yeniden Sen ’in sâyende, Sen ’i sevenleri sevenleri seviyoruz.”[3]

MUHABBETİN MERKEZİNE ALLAH SEVGİSİNİ YERLEŞTİR

Muhterem Üstâdımız, insanda fıtraten mevcut bulunan muhabbet istîdâdının doğru yönlendirilmesi gerektiği üzerinde sıkça durur ve sanki sevginin sınırlarını çizerdi. Muhabbetin merkezine Allah sevgisini yerleştirir, değişik sevgileri de ona bağlardı. Şöyle emrederdi:

“Sevgi denildiğinde ilk olarak Hâlık-ı zülcelâl ve ’l-kemâl Hazretleri hatıra gelir. Sonra Fahr-i Kâinat Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- anımsanmalıdır. Ondan da sonra Cenâb-ı Hakk ’ın has kulları değişik peygamberler, ashâb ve evliyâullah hazarâtı yer alır… Mü ’minleri sevmek, hayvanâtı sevmek, sevmek, sevmek… Sevmek böyle sırayla birbirini takip ediyor…

Allah Teâlâ ’yı seven, O ’ndan başkasını hakîkî mânâda sevemez, buna tâkati kalmaz. Değişik sevgiler de devam eder. Meselâ anasını, babasını, âilesini ve çocuğunu, mülkünü malını sever. Fakat bu sevgi Allah Teâlâ ’nın sevgisinden neş ’et eden, yerli yerinde, miktarlı bir sevgidir. Böyle miktarlı muhabbetler makbûldür. Zira kulun hemcinsine sevgi göstermesi, insanlık îcâbıdır. İnsan anasını babasını sever, zira onun dünyaya gelmesine ve dînî bilgi sahibi olmasına onlar vesîle olmuşlardır. Namuslu, yüce ahlâk sahibi, fazîletli âilesini sever. Bu sevgi de Allah için olursa makbûldür… Mülke mala gelince, onlar İslâmiyet ve insâniyetin faydasına kullanılırsa o da memduhtur… Sevgi kemâl bulunca, o zaman kul, yalnız Allâh ’ın sevdiğini sever. Allâh ’ın buğz ettiği müşrikleri, din düşmanlarını sevemez, hattâ onlara buğz eder.”[4]

KULLUĞUN EN BÜYÜK ZEVKİ MUHABBET

Yeniden Mûsâ Efendi Hazretleri, muhabbetin, kulluğu en büyük zevk ve lezzet hâline getireceğini ve yaşamı huzurla dolduracağını da şöyle ifâde ederdi:

“Hakk ’ı gerçekten sevenlere, hakîkaten dünya cennet hâline gelir. Zira onların gönüllerini Allah sevgisi öyle ihâta eder ki, abes hiçbir şey göremezler. Severler, severler, severler, yeniden severler. Sevgi sözünden başka her mevzu onları sıkar, sıkar, huzurlarını alır… Bu sevgi, şevk ve aşk hâline dönüştüğü zaman, sahibini vecd hâline getirir. Zira kendi aradan çıkmış, sevdiğiyle var olmuştur…

[Ârif zâtlar bu hâli ne güzel ifâde ederler: “Sen çıkınca aradan, kalır seni Yaratan!]

Sevgiye nâil olan, Allah Teâlâ ’ya karşı tam misyonlarını skonuta skonuta, büyük bir rahatlıkla ve gönül huzuru içinde îfâ eder.”[5]

DİPNOTLAR

[1] “Mektuplarından”, Altınoluk, Sayı: 162, s. 5, Ağustos 1999.

[2] Sâdık Dânâ, Altınoluk Sohbetleri, II, 86.

[3] Sâdık Dânâ, a.g.e, II, 189-190.

[4] Bkz. Sâdık Dânâ, a.g.e, II, 164; V, 21-23, 80-81; VI, 106.

[5] Bkz. Sâdık Dânâ, a.g.e, II, 164, 189; V, 22.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Altın Silsile, Erkam Yayınları

İslama Doğru

Yorum yapın